Direct contact? Bel 0511 451400

September Collumn van Martijn Doorn

‘Ik val, dus ik besta’

 

Vallen en opstaan, op zichzelf klinkt dit bemoedigend voor mensen. Als kind brengt het ons ver en leert het ons om te gaan staan, te blijven staan en te lopen. Bij het verder groeien als kind, als puber en als volwassene blijft het een wijsheid waarbij we onszelf kunnen blijven ontwikkelen. Vallen wordt echter wel een probleem als het blijvende consequenties krijgt. Of als opstaan niet meer vanzelfsprekend is…

 

Veel parkinsonpatiënten ervaren dit dagelijks. Zij hebben, helaas, twee tot zes keer meer kans om te vallen dan hun leeftijdsgenoten. Daarbij hebben zij negen keer meer kans om herhaaldelijk te vallen dan hun leeftijdsgenoten. Bijna zeventig procent van diegene die vallen, vallen dan vaker dan één keer. Valincidenten gaan ten koste van kwaliteit van leven. Valpreventie is dus een groot goed. Naast de bewustwording van de kans op het vallen en het creëren van een veilige omgeving, zijn balans- en krachttraining ook een belangrijk fysiotherapeutisch middel om de valkans te verminderen. Inderdaad, de valkans verminderen…

 

De valkans verminderen, dat is een belangrijk doel: voorkomen lukt namelijk niet. Het leven is niet maakbaar. Mensen met Parkinson willen ook graag leven. Willen ook genieten, in beweging zijn, voelen én misschien nog wel grenzen verleggen. Wie weet juist wel door te vallen en weer op te staan… Dat kan door te fietsen, een tuintje in te zaaien, langs de branding te lopen, een praatje te maken voor het huis of door ‘gewoon’ thuis te blijven wonen. In dat geval is het niet vallen of leven, maar vallen en leven.

 

Vanuit de fysiotherapeutische neurorevalidatie denken we daar graag over mee. Wij kunnen patiënten en hun omgeving hierbij coachen, adviseren en begeleiden. Natuurlijk moet hierbij de valkans worden geïnventariseerd. Natuurlijk moet hier in overleg met de omgeving en de cliënt over worden gesproken. Natuurlijk is het inzicht van de cliënt en omgeving, samen met een voldoende mate van eigen verantwoordelijkheid, van belang. Natuurlijk moeten er dan duidelijke afspraken worden gemaakt. Uiteindelijk is het van belang de situatie en het moment te herkennen en te erkennen. Als dát goed zit, dan kiest iemand om te leven. En ja, dan valt iemand misschien wel eens een keertje: ‘ik val, dus ik besta.’

 

Martijn Doorn

(Fysiotherapeut gespecialiseerd in neurorevalidatie; ParkinsonNet-fysiotherapeut; Bewegingswetenschapper)